Ogloszenia Ogloszenia Ogloszenia Ogloszenia Ogloszenia
Telefony

Gazetka parafialna:

drukuj

„Jezus powiedział do Nikodema: Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego”. (J 3, 16-18).

Jan1.jpg - 233x447

ŚW. JAN APOSTOŁ I EWANGELISTA

Ks. Proboszcz

Chcę przedstawić postać Św. Jana Apostoła i Ewangelisty. Jego podobizna znajduje się w naszym Kościele w bocznym ołtarzu „Ukrzyżowania”. W kalendarzu liturgicznym czcimy Go 27 grudnia. Ta data sprawia, że Uroczystość Bożego Narodzenia przysłania „umiłowanego ucznia” Pana Jezusa. Dlatego w styczniu pragnę przybliżyć Jego biografię. Apokryf „Dzieje Jana” opisuje, że cesarz Domicjan usiłował uśmiercić Jana zatrutym winem. Święty zneutralizował trucizną czyniąc na kielichem z winem znak Krzyża św. W nawiązaniu do tego podania Kościół w Święto Św. Jana poświęca wino i daje wiernym do spożycia mówiąc: „Pij miłość Św. Jana”. Tym obrzędom towarzyszy intencja – aby, kosztującym wina nie zaszkodziły niebezpieczeństwa i choroby tak duszy jak i ciała. Św. Jan miał swoim uczniom miał powtarzać: „Synaczkowie moi, miłujcie się wzajemnie”. A kiedy jako starca pytano Go, dlaczego to zdanie tak często wymawia – odpowiedział: „Gdy to zachowacie, zachowacie wszystko, po tym poznają żeście uczniami Chrystusa”. W poznawaniu Apostoła Jana zacznijmy od Ewangelii, w której czytamy, że był najpierw uczniem Św. Jana Chrzciciela. To za Jego zgodą został uczniem Chrystusa. Prorok przedstawia Janowi Jezusa mówiąc: „Oto Baranek Boży”. Od innych Ewangelistów dowiadujemy się, że Jan był z zawodu rybakiem, zamożnym gdyż posiadał swoją łódź i sieci. Należał do grupy trzech wybranych spośród dwunastu Apostołów. Mówią o tym takie wydarzenia jak: Wskrzeszenie córki Jaira: Jezus „Nie pozwolił nikomu iść ze sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana” (Mk 5,35). W osiem dni później: „Wziął ze sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na Górę” (Tabor – scena Przemienienia, Mk 9,2). W końcu modlitwa w Ogrojcu: „Wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana i począł drżeć i odczuwać trwogę”(Mk 14,33). Janowi i Piotrowi Jezus wyznaczył zadanie przygotowania ostatniej Paschy (Łk 22,8). Podczas tej Ostatniej Wieczerzy jak sam opisuje był najbliżej Serca Jezusowego „Spoczywał na Jego piersi”, co więcej sam siebie nazywa „umiłowanym uczniem”(J 13,23). Po Zmartwychwstaniu Chrystusa był pierwszym z mężczyzn, który znalazł się przy Jego pustym grobie. Powiadomiony przez Marię Magdalenę pobiegł natychmiast, ale szanując pierwszeństwo i starszeństwo Piotra wchodzi do grobu jako drugi i napisze potem o sobie, że „Ujrzał i uwierzył” (J 20,8). Jest autorem Ewangelii, trzech Listów Apostolskich i Apokalipsy. Jeśli zbierzemy wszystkie teksty ewangeliczne o Św. Janie, to jest o Nim mowa w 31 miejscach, co daje w sumie 90 zdań. Swoją ewangelię napisał po 70 roku, miał już wtedy w ręku trzy wcześniejsze: Mateuszową, Markową i Łukaszową. Jako naoczny świadek życia i działalności Jezusa nie powtarza już wydarzeń wcześniej opisanych, jedynie je uzupełnia faktami i szczegółami, które zostały opuszczone. Oto niektóre szczegóły będące tylko w Jego Ewangelii: 1) Słowa Św. Jana Chrzciciela „Oto Baranek Boży”. 2) Pierwszy cud w Kanie Galilejskiej. 3) Wypędzenie przekupniów ze świątyni. 4) Spotkanie Jezusa z Samarytanką. 5) Kobieta cudzołożna. 6) Wskrzeszenie Łazarza. 7) Uczta w Betanii. 8) Udzielenie Apostołom władzy rozgrzeszania. 9) Niewierny Tomasz. 10) Nadanie Piotrowi Prymatu w Kościele. 11) Rozmowa z Nikodemem. 12) Dobry Pasterz. 13) Mowa eucharystyczna i mowa pożegnalna z Apostołami i wiele innych. Niektórzy twierdzą, że Ewangelia według Św. Jana jest najtrudniejsza w odbiorze. Jeśli nawet tak jest, to jakże bylibyśmy ubodzy duchowo bez tej czwartej Ewangelii. Dodajmy, że Św. Jan jako jedyny z Apostołów nie umarł śmiercią męczeńską, nie wiemy, kiedy się urodził, ale na pewno zakończył swe życie jako prawie stuletni starzec. Za symbol rozpoznawczy wśród Ewangelistów tradycja nadała Mu orła, gdyż polotem i teologiczną głębią swoich tekstów przewyższył i wniósł się ponad pozostałych trzech Ewangelistów. Zaś w gronie Apostołów Jan przedstawiany jest z kielichem zatrutego wina, które Mu nie wyrządziło żadnej szkody. Z kielicha wychodzi wąż, symbol zawartej w winie trucizny – jadu. Podczas Ostatniej Wieczerzy i na Kalwarii Jan nie ma żadnych atrybutów, gdyż bez nich w tych scenach jest rozpoznawalny na podstawie tekstów Ewangelii. Figura Św. Jana stojąca w Ołtarzu „Ukrzyżowania” w naszym Kościele za klęczącą Marią Magdaleną ma wysokość 180cm. waży 110kg. Została wykonana ponad sto lat temu z drzewa lipowego wewnątrz pusta. Po renowacji ma przywróconą pierwotną polichromię, która przez miniony wiek kilkakrotnie była przemalowana. Czego możemy się nauczyć od Św. Jana? a) najpierw, by tak jak On z Apostołem Andrzejem, znaleźć Mesjasza, b) potem, by pójść za Nim dożywając w wierze sędziwego wieku, c) następnie, być umiłowanym uczniem Chrystusa dopuszczonym do największych tajemnic, d) podczas Mszy św. karmić się Ciałem Chrystusa, a nawet położyć głowę na Jego piersi wsłuchując się w bicie Bożego Serca, e) stać na Taborze obok Chrystusa jaśniejącego chwałą, f) doświadczyć Ogrojca i nie zwątpić, g) pójść na Golgotę pod krzyż konającego Zbawiciela i tam otrzymać Matkę Jezusa jako swoją Matkę, h) w końcu być świadkiem Zmartwychwstania patrząc na pusty Grób Jezusa i leżące w nim szaty. Życzę, aby Św. Jan Apostoł i Ewangelista pomógł nam wszystkim odnaleźć się w życiu w każdej z tych sytuacji.

Jan2.jpg - 292x438

 &

Hej kolęda, kolęda!

 4 - 946x431

Od czasów świętego Franciszka w kościołach ustawiano figury Maryi, Józefa i Jezusa, które pomagają wiernym zatrzymać się i kontemplować tę jedną z najważniejszych prawd wiary: oto odwieczny i niezgłębiony Syn Boży chciał stać się maleńkim Dzieciątkiem. Idąc śladem świętego Franciszka młodzież oazowa naszej parafii, pod opieką księdza Krzysztofa, wspomagana przez gimnazjalistów, postanowiła na nowo zgłębić tajemnicę Bożego Narodzenia. W próby, które ruszyły od końca listopada, zaangażowały się także panie: Karolina i Paulina Kus, którym gorąco dziękujemy za wszelką pomoc. Wynikiem wspólnej pracy, stały się jasełka przygotowane na podstawie scenariusza Wandy Chotomskiej, nieco zmodyfikowanego na potrzeby naszej Lipnickiej społeczności. Młodzież dwukrotnie wystawiła przedstawienie. Najpierw w Uroczystość Objawienia Pańskiego (Trzech Króli) w naszym kościele parafialnym; a następnie w czasie „Lipnickiego Kolędowania”, które odbyło się w niedzielę 18 stycznia w Domu Kultury. Za motto wprowadzające do jasełek, przyjęto słowa Johanna Wolfganga Goethego: „Gdzie słyszysz śpiew, tam śmiało wstąp, tam dobre serca mają. Bo ludzie źli, ach, wierzaj mi, ci nigdy nie śpiewają”; gdyż słowa te, miały zachęcić wszystkich widzów do czynnego udziału w przedstawieniu. Reżyseria: ks. Krzysztof, p. Paulina Kus, p. Karolina Kus.

Obsada: Narrator – Monika Dutka; Maryja – Karolina Bywalec; Józef – Maciej Białka Babcia – Katarzyna Marczyk; Pan – Oskar Kubies; Dziewczynka – Maja Fajfur; Walek – Jakub Wrażeń; Bartek – Piotr Muraczewski; Kuba – Ewa Podejma; Baca – Mateusz Grabowski; Aniołek – Zofia Wątroba; Anioł – Karolina Stetner; Herod – Dawid Krzoska; Dworzanie – Patryk Katana, Michał Piekuś; Diabeł – Anna Szweda; Herodowa – Olga Modzelewska; Kacper – Anna Heinrich; Melchior – Olimpia Szewczyk; Baltazar – Maria Rożkowicz; Śmierć – Katarzyna Lamik, Baranki – Julia Fajfur, Aleksandra Grabowska, Marcin Dutka.

Akordeon: Damian Stolarski. Gitara: Konrad Michalik.

Schola: Bogna Tupiec, Paulina Wandzel, Julia Talarczyk, Katarzyna Tywoniuk, Sandra Matlak, Julia Smoter, Julia Dziubek, Katarzyna Majtyka, Maja Wawerczyk. 

Mamy nadzieję, że w sercach tych, którzy zatrzymali się nad tajemnicą przyjścia Jezusa na świat, wybrzmiały słowa, które stały się przesłaniem tegorocznych jasełek: „Mały Boże przychodzący do nas w tę cichą i świętą noc. Kim jesteś dla nas? Mądrością – by mierzyć się z życiowymi próbami. Pięknem, które urzeka i wzrusza. Oczekiwaniem, na powtórne przyjście do Ciebie. Jesteś wszystkim we wszystkich. Jesteś niewyrażalnym Bogiem, którego drogę można poznać, przyjąć i pokochać… Jesteś dla nas darem Miłości, a tylko Ci są szczęśliwi, którzy znają ten dar, i z Nowonarodzonym Panem idą na spotkanie swojej codzienności”.

3 - 139x1602 - 127x1601 - 148x160

 &

Z kroniki Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lipniku

Image2.jpg - 332x209

Zachowana oryginalna pisownia. W miejscach trudny do rozszyfrowania wstawiono (…)

1915

Wojna, brak sił roboczych wzmagająca się drożyzna przygnębiająco zaczyna oddziaływać na ludność tutejszą. Frekwencja w kościele wzrosła. Do kościoła sprawiono: ornat biały ze złotymi galonami (cena 280 k), ornat czarny ( cena 195 k), sukienkę na puszkę jedwabną ze złotym haftem (110 k).  Wikariusz tutejszy ks. Stanisław Kobyłecki przeniesiony został 1 września do Jeleśni. Na jego miejsce przeznaczono ks. Franciszka Korzonkiewicza z Białej. Na posadę zaś katechety przy szkołach tutejszych ( godzin szkolnych religii razem 54) przeznaczony został ks. Władysław Wicher.

&

KĄCIK MARYJNY

Krzysztof Jaskuła

Matka Najświętsza w szczególny sposób roztacza opiekę nad naszą Parafią. Parafią pod wezwaniem Jej Narodzenia. Bliskość Maryi stwarza dla nas pewnego rodzaju obowiązek, wiążący się nie tylko z modlitwą za Jej wstawiennictwem, ale również z próbą poznania wszystkiego co „Maryjne”, czyli Jej samej oraz Jej kultu.  W ramach naszej gazetki parafialnej, od dziś, będziemy prowadzić Kącik Maryjny, w którym choć w niewielkim stopniu postaramy się przybliżyć Wam, drodzy Parafianie, tematykę Maryjną. Zapraszamy wszystkich do współpracy. Zachęcamy do pisania tekstów, tak mariologicznych, jak i lżejszych, np. opisujących Wasze pielgrzymki (wycieczki) do miejsc związanych z Matką Bożą. Będziemy wdzięczni również za przesyłanie zdjęć z sanktuariów, które odwiedziliście. Podzielcie się z innymi miłością do Najświętszej Panienki.

m1---Fatima.jpg - 336x448

Fatima

Nasz adres mailowy to: maryjny@op.pl.

Jako pierwszy, zamieszczamy tekst wiążący się z Fatimą.

Pastuszkowie Maryi

m3---Fatima.jpg - 105x160m2--Fatima.jpg - 96x160

Jacina Marto          Francisco Marto

W dniu 20 lutego obchodzimy wspomnienie błogosławionych Hiacynty i Franciszka. Pastuszków, którym w 1917 roku objawiła się Matka Boża. Poniżej krótka ich biografia zamieszczona w L'Osservatore Romano 7-8/2000 (tekst za www.opoka.org.pl) "Bł. Franciszek Marto urodził się 11 czerwca 1908 r. we wiosce Aljustrel, należącej do parafii Fatima (Portugalia). Jego rodzice, którzy byli pasterzami, zadbali o chrześcijańskie wychowanie Franciszka i jego młodszej siostry Hiacynty. W domu panował zwyczaj wspólnego odmawiania modlitwy różańcowej. Dzieci od najmłodszych lat pomagały rodzicom w uprawie roli i wypasie owiec. Jesienią 1916 r., kiedy troje pastuszków: Franciszek, Hiacynta oraz ich kuzynka Łucja, pilnowało stada owiec w Loca do Cabeco, objawił się im anioł, trzymający w rękach kielich, a nad nim hostię, z której spływały krople krwi. Anioł uklęknął obok dzieci i powiedział im, by odmawiały modlitwę do Trójcy Przenajświętszej, Najświętszego Serca Jezusowego i Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, przepraszając za wszelkie grzechy, świętokradztwo i obojętność wiernych. Od tego czasu dzieci zaczęły gorliwie się modlić w intencjach przekazanych im przez anioła. Franciszek spędzał wiele czasu na modlitwie przed tabernakulum. W ten sposób pragnął towarzyszyć znieważanemu przez ludzi Chrystusowi. 13 maja 1917 r. na pastwisku w Cova da Iria dzieciom objawiła się Matka Boża i powiedziała im, żeby przychodziły na to miejsce każdego trzynastego dnia miesiąca, aż do października. Podczas kolejnych objawień Maryja przykazała pastuszkom często odmawiać różaniec i pokutować w intencji nawrócenia grzeszników, aby w ten sposób wynagrodzić za ich winy wobec Niepokalanego Serca Maryi. 13 lipca Matka Boża powierzyła dzieciom sekret mówiąc, że nie wolno go nikomu wyjawić. Wkrótce potem dzieci zostały aresztowane i zamknięte w więzieniu na dwa dni przez niechętne Kościołowi władze gminy Vila Nova de Ourém. Były upokarzane i straszone, lecz zniosły z odwagą przesłuchania, nie ulękły się pogróżek i nie zdradziły przekazanych im przez Matkę Bożą sekretów. Wzajemnie podtrzymywały się na duchu i często odmawiały różaniec. Zapraszały do modlitwy także współwięźniów i uczyły ich miłości do Boga oraz zachęcały do życia po chrześcijańsku. W trosce o siostrę, która bardzo tęskniła do rodziców, Franciszek modlił się o odwagę dla niej: «Boże, proszę, aby Hiacynta nie bała się. Odmówię za nią 'Zdrowaś Maryjo'». Franciszek był chłopcem spokojnym, wrażliwym, uczuciowym, odznaczającym się głęboką duchowością i wiarą. Gorąco pragnął jak najszybciej przyjąć komunię św. i dostąpić wiecznej radości w raju. Był dobry, opiekuńczy, zdolny do wielkich poświęceń. Lubił rozmyślać i medytować. Całe swe życie i pokutę ofiarował, aby «pocieszyć Pana». W październiku 1917 r. rozpoczął naukę w szkole podstawowej, która znajdowała się obok kościoła parafialnego. Często w drodze do szkoły zatrzymywał się w kościele na modlitwie. We wrześniu 1918 r. wybuchła na Półwyspie Iberyjskim epidemia zapalenia oskrzeli i płuc, na które oprócz ojca zachorowali wszyscy członkowie rodziny Marto. Pod koniec marca 1919 r. na swą gorącą prośbę Franciszek przyjął I komunię św. Zmarł 4 kwietnia 1919 r. w domu rodzinnym i został pochowany na cmentarzu parafialnym. 13 marca 1952 r. jego ciało przeniesiono do bazyliki w Cova da Iria i pochowano w kaplicy po prawej stronie głównego ołtarza. Bł. Hiacynta Marto urodziła się 11 marca 1910 r. w Aljustrel. W odróżnieniu od swego starszego brata była ruchliwa i bardzo żywa. Objawienia Matki Boskiej wzbudziły w niej głęboką litość nad grzesznikami i współczucie na myśl o czekających ich po śmierci cierpieniach. Modliła się o nawrócenie grzeszników i podejmowała pokutę w ich intencji, co stało się charakterystycznym rysem jej duchowości. Bardzo boleśnie przeżyła śmierć brata.  Zmarła po długiej chorobie 20 lutego 1920 r. w Lizbonie. Swe cierpienia ofiarowała za nawrócenie grzeszników, za pokój na świecie i w intencji Ojca Świętego. 12 września 1935 r. jej ciało uroczyście przeniesiono z rodzinnego grobowca barona Alvaiazere w Ourém na cmentarz w Fatimie i pochowano obok grobu Franciszka. 1 maja 1951 r. ciało Hiacynty zostało złożone w specjalnym grobowcu w bazylice w Cova da Iria w kaplicy po lewej stronie głównego ołtarza. Proces beatyfikacyjny pastuszków z Fatimy, Franciszka i Hiacynty Marto został przeprowadzony w latach 1952-1979 i zakończył się 13 maja 1989 r. promulgowaniem w obecności Ojca Świętego Jana Pawła II dekretu Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych o heroiczności ich cnót." Św. Jan Paweł II pp. w swojej homilii, w dniu beatyfikacji Pastuszków, zwrócił się do dzieci zgromadzonych w Sanktuarium Fatimskim, tymi słowami: “Poproście waszych rodziców i nauczycieli, ażeby was zapisali do „szkoły” Matki Bożej, ażeby was nauczyła stać się jak pastuszkowie, którzy starali się czynić to, o co Ona ich prosiła. Mówię wam, że „czyni się większy postęp w krótkim czasie podporządkowania się i zależności od Maryi, aniżeli w ciągu całych lat poczynań osobistych, opartych jedynie na sobie samych” (św. Ludwik Maria Grignon de Montfort, „Traktat o doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny”, nr 155). Tak właśnie się stało, że ci pastuszkowie błyskawicznie zostali świętymi. Pewna kobieta, która przyjęta Hiacyntę w Lizbonie, słuchając tak pięknych i mądrych rad, których jej dziewczynka udzieliła, zapytała, od kogo tego się nauczyła. „Od Matki Bożej” - odpowiedziała. Pozwalając wielkodusznie prowadzić się tak dobrej Nauczycielce, Hiacynta i Franciszek w krótkim czasie osiągnęli szczyty doskonałości.” Pan Jezus powiedział: « Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego» (Łk 18, 17).  Stańmy się więc jak te dzieci i pozwólmy wszyscy poprowadzić się Matce Najświętszej.

&

Program pielgrzymki do Medziugoria

27.06 – 6.07. 2015r.

27.06 – wyjazd z Lipnika po Mszy św. o godz. 8,00.

W godz. popołudniowych przyjazd do Budapesztu – spacer po mieście- nocleg.

28.06 – Msza św. w skalnej kaplicy na górze Gellerta, wyjazd do Medziugorie.

Planowany przyjazd w godzinach wieczornych.

29.06 – 4.07. pobyt w Medziugorie w programie :

- codzienna Msza św. , uczestnictwo w nabożeństwach,

- wyjście na górę Objawień z modlitwą różańcową,

- wyjście na górę Kryżevac z modlitwą Drogi Krzyżowej,

- spotkanie z osobami uzależnionymi we wspólnocie Cenacolo,

- spotkanie z widzącymi,

- Zwiedzanie Dubrownika, Mostaru.

1.wyjazd na Makarską – w Vepriczu Msza św.

2.plażowanie,

3.rejs Taxi Hvar po Adriatyku „fisch piknik”.

5.07 – po Mszy św. i śniadaniu wyjazd do Parku Narodowego w Plitvicach (kraina jezior i wodospadów).

Po południu wyjazd nad Balaton – nocleg.

6.07 – zwiedzanie opactwa benedyktyńskiego w Tihani Węgry.

Msza święta powrót do kraju w godz. wieczornych.

Zapraszamy do wspólnego pielgrzymowania.  Zapisy w kancelarii parafialnej. Koszt wyjazdu 700 zł i 200 euro(przejazd autokarem, noclegi, śniadania i obiadokolacje, bilety wstępów, przewodnicy, tłumaczenia, ubezpieczenie i koszty organizacyjne). Bliższe informacje pod nr tel. 607755759. Przy zapisie należy wpłacić zaliczkę 300 zł.

&

Kącik Małego Parafianina

Roman Agnus

DLACZEGO...!

Co prawda okres odwiedzin duszpasterskich za nami, ale przyszło mi do głowy żeby rozszyfrować znaczenie liter pisanych na naszych drzwiach przez ministrantów w czasie corocznej wizyty kapłana w naszych domach. Dlatego dziś pytanie: DLACZEGO piszemy i co takiego oznaczają litery K+M+B! Prawidłowy zapis to: C + M + B 2010 (tudzież inny rok). I znaczy to Christus Mansionem Benedicat - czyli Chryste błogosław temu domowi (mieszkaniu). Wówczas to zdaje się być zrozumiałym po co te "krzyżyki" - znak błogosławieństwa. Zaś K+M+B wzięło się stad, że ludzie nie znając łacińskich liter, przerobili je uwzględniając popularną w średniowieczu legendę o trzech królach - jako inicjały ich imion. Ale istnieje też tradycja, według której wierni po powrocie z kościoła w święto Ofiarowania Pańskiego czyli tzw. święto Trzech Króli palili kadzidło (aromatyczne zioła), a gospodarz przy udziale całej rodziny kreślił na drzwiach wejściowych inicjały trzech mędrców: K+M+B (Kasper, Melchior, Baltazar), Ten zwyczaj zachował się do dziś. Przypomina on zdarzenie opisane w Księdze Wyjścia (12, 21-23).

ka__k-1 - 319x129

k__cik2 - 493x448

Spisz kolejno litery najpierw z dzwonków oznaczonych cyfrą 1, następnie z dzwonków oznaczonych 2....3....4 itd. Dowiesz się wówczas co powinniśmy robić w jeden, szczególny dzień tygodnia.

__ __ __ __ __ __ __ __ __ ___ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ __ . Księga Wyjścia 20, 8

Rozwiązania z podanym imieniem i nazwiskiem można składać w zakrystii lub do koszyczka wystawionego przed ołtarzem 15 lutego, kiedy to po mszy świętej o 11.00 wylosujemy zwycięzcę.

&

XIV Lipnicki przegląd kolęd i pastorałek 18 stycznia 2015

– wyniki konkursu:

W kategorii wiekowej klas od I - III GRAND PRIX w kategorii solistki zdobyły 

Julia Kubica i Anna Kasztura 

II miejsce Anna Komędera

II miejsce Maja Lejawka

III miejsce  Gabrysia Widerska

wyróżnienie zdobyła Magdalena Kisiel 

Kategoria wiekowa klasy od IV- VI

I miejsce Karolina Ohirko

II miejsce  Julia Widerska

Kategoria wiekowa Gimnazjum

I miejsce Olimpia Szewczyk 

Kategoria zespoły

I miejsce Zespół Wokalny MELODIA

wyróżnienie Zespół Iglaki 

Kategoria duety klasy od I -III

wyróżnienie Maja Harończyk i Wiktoria Kręcichwost 

Kategoria duety klasy IV - VI

I miejsce Kinga Kucharczyk i Patrycja Kanik 

Kategoria duety  klasy gimnazjalne

I miejsce Karolina Bywalec i Paulina Wandzel 

Kategoria:  grupa

I miejsce Klasa I E

(Opieka artystyczna Katarzyna Sordyl)

II miejsce Klasa II B

(Opieka artystyczna   Ilona Kanik)

wyróżnienie klasa I D (Opieka artystyczna  Olga Łozińska)

Kategoria: Kolędowanie rodzinne:

Grand Prix Izabela Brączek i Tomasz Brączek  

Link do filmu z Lipnickiego kolędowania – http://skroc.pl/93ac2

kol__dowanie1.jpg - 160x106kol__dowanie2.jpg - 160x106kol__dowanie3.jpg - 160x106

&

POWOŁANI DO ŚWIĘTOŚCI (19)

Katecheza dla dorosłych

Ks. Adam

Często spotykam się jako kapłan ze stwierdzeniem, szczególnie ludzi młodych, że muszę codziennie odprawić Mszę Świętą. Nie jest to jednak poprawne stwierdzenie. Kodeks formułuje to zagadnienie w sposób następujący: Kan. 904 - Pamiętając o tym, że w tajemnicy Ofiary eucharystycznej dokonuje się ustawicznie dzieło zbawienia, kapłani powinni często odprawiać, a zaleca się usilnie codzienne odprawianie, które, nawet gdy nie ma wiernych, stanowi czynność Chrystusa i Kościoła, którą sprawując kapłani wypełniają swoje główne zadanie. Podkreślam tu dwa sformułowania – kapłan powinien często odprawiać i drugie zaleca się usilnie codzienne odprawianie. Trzeba pamiętać, że sprawując Eucharystie jako kapłan spełniam swoje podstawowe zadanie, kapłaństwo jest dla Eucharystii. Obecne prawo dobitniej wyraża ten obowiązek niż kodeks z 1917 r., który zobowiązywał kapłanów jedynie do odprawiania szereg razy w ciągu roku, a zachęcał do odprawiania przynajmniej w niedziele i święta nakazane (kan. 805). Uważano powszechnie, że do „pełnienia tego obowiązku wynikającego ze święceń prezbiteratu wystarczy odprawić kilka razy w roku. Obecnie, wobec zobowiązania kapłanów do częstego sprawowania Euchary­stii, opinii tej nie można utrzymać. Kapłan nie musi więc codziennie sprawować Eucharystii ale jednocześnie trudno sobie wyobrazić kapłaństwo bez sprawowani tych Najświętszych tajemnic naszej wiary. Kolejne często stawiane pytanie to ile razy kapłan w ciągu dnia może odprawić Mszę Świętą. Odpowiedź również podaje nam kodeks. Zasadniczo każdy kapłan może sprawować Eucharystię tylko raz w ciągu dnia. Prawo jednak dopuszcza od tej zasady wyjątki; poprzedni Kodeks z 1917 r. zachował w mocy przysługujące kapłanom uprawnienie do trzykrotnego odprawia­nia mszy św. (tzw. trynacji) w Boże Narodzenie, zgodnie ze zwyczajem wywodzą­cym się ze średniowiecza, oraz w Dzień Zaduszny - na podstawie przywileju udzielonego w 1915 r. (kan. 806 § 1). Ponadto ordynariusze miejsca byli uprawnieni do zezwalania kapłanom, w wypadku braku ich dostatecznej licz­by, na dwukrotne sprawowanie Eucharystii (binację) w niedziele i święta na­kazane, aby umożliwić wiernym uczestnictwo we mszy św. (kan. 806 § 2). Kodeks z 1983 r. utrzymuje zasadę, że kapłanowi nie wolno sprawować Eu­charystii więcej niż raz w ciągu dnia. Ogólniej wszakże określa wypadki, kiedy można kilkakrotnie celebrować lub koncelebrować (kan. 905 § 1); jest ich bo­wiem obecnie znacznie więcej. Według Mszału rzymskiego z 1970 r. można dla uwydatnienia wymowy obrzędu lub uroczystości celebrować lub koncelebrować kilkakrotnie w ciągu dnia w następujących wypadkach:

1) w Wielki Czwartek - mszę krzyżma i mszę w godzinach wieczornych,

2) w Wielkanoc - mszę wigilijna w noc paschalną i mszę w ciągu dnia,

3) w Boże Narodzenie - trzy msze św., jeśli odprawia się je we właściwej porze (w nocy, rano, w ciągu dnia)

4) podczas synodu, wizytacji pasterskiej lub zjazdu kapłanów – główną mszę koncelebrowaną z biskupem lub jego delegatem oraz mszę dla pożytku wiernych.

Pozostaje również nadal możliwość trzykrotnego sprawowania Eucharystii w Dzień Zaduszny. Ponadto członkowie kapituł oraz jakichkolwiek instytutów zakonnych, którzy mają obowiązek odprawiania z racji duszpasterskich, w tym samym dniu mogą koncelebrować mszę konwentualna lub wspólnotową. Należy bo­wiem bardzo cenić koncelebrowanie Eucharystii we wspólnotach, które wyra­ża i umacnia braterskie więzy łączące wzajemnie prezbiterów oraz całą wspól­notę i uwidacznia jedność ofiary i kapłaństwa. Także kapłani koncelebrujący mszę z racji szczególnego spotkania kapłańskiego, jak zjazd duszpasterski, kongres, pielgrzymka, nawet bez udziału biskupa lub jego delegata, mogą od­prawić ponownie mszę św. dla pożytku wiernych. Gdyby brakowało kapłanów, ordynariusz miejscowy na podstawie słusznej przyczyny może zezwolić kapłanom na odprawienie w ciągu dnia dwóch Mszy Świętych, a nawet, jednakże tylko w niedziele i święta nakazane jeśli domaga się tego konieczność duszpasterska trzech Mszy Świętych. To zezwolenie ordynariusza miejscowego na binację uwarunkowane jest brakiem kapłanów i oraz zaistnieniem słusznej przyczyny, a zezwolenie na trynację uzależnione jest brakiem kapłanów i prawdziwą koniecznością duszpasterską. W przypadku binacji może to wynikać np. z konieczności odprawienia dodatkowej mszy pogrzebowej a w wypadku trynacji może to być spowodowane ilością ogłoszonych mszy świętych niedzielnych. Zawsze w grę wchodzi brak kapłanów. Banicja Mszy Św. może się odbyć każdego dnia a trynacja tylko w niedziele i święta nakazane. Kolejnym zagadnieniem jakie poruszymy w ramach tej katechezy jest osoba szafarza komunii świętej. Mówiąc inaczej przedstawię teraz kto może udzielać komunii świętej. Fundamentalne stwierdzenie w tej materii zawiera kanon 910 § 1 Kan. 910 - § 1. Zwyczajnym szafarzem Komunii świętej jest biskup, prezbiter i diakon. Wcześniejszy Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. - zgodnie z obowiązującym wcześniej w Kościele pra­wem - określał, że szafarzem zwyczajnym komunii św. jest kapłan, a szafa­rzem nadzwyczajnym - diakon. Diakon mógł udzielać komunii za pozwole­niem ordynariusza miejsca lub proboszcza, które mogło być udzielane tylko z ważnej przyczyny (kan. 845 § 1-2). Sobór Watykański II udzielanie Eucharystii zalicza do zwyczajnych zadań diakona, jeśli zleci mu to kompetentna władza (KK 29). Jak więc widać na podstawie kanonu 910 zakres uprawnień diakona aktualnie został rozszerzony i jest on teraz zwyczajnym szafarzem Komunii świętej. Po ostatnim sobo­rze powszechnym prawo udzielania komunii otrzymały także inne osoby w charakterze szafarzy nadzwyczajnych. Papież Paweł VI w 1972 roku przyznał uprawnienie do udzielania komunii akolitom. Na­leży do nich udzielanie komunii wtedy, gdy nie ma kapłana lub diakona albo gdy nie mogą oni spełniać tej funkcji z powodu choroby, podeszłego wieku lub innych zajęć duszpasterskich, albo gdy liczba wiernych przystępujących do ko­munii jest tak wielka, że odprawienie mszy zbytnio by się przedłużało. Po­sługę akolity według tego dokumentu są zobowiązani przyjąć wszyscy kandy­daci do diakonatu i kapłaństwa. Może być ta posługa powierzona przez bisku­pa lub wyższego przełożonego zakonnego ponadto innym odpowiednim męż­czyznom świeckim, którzy pragną ją pełnić, aby nieść pomoc kapłanom i dia­konom oraz posługiwać wiernym, a także mają przymioty określone przez Konferencję Episkopatu. Natomiast w 1973 roku Kongregacja Sakramentów specjalną instrukcją w sprawie udzielania komunii świętej upoważniła ordynariuszy miejsca do powołania odpowiednich wiernych, określonych imiennie, na szafarzy nadzwyczajnych komunii św. w poszczególnych wypadkach, na czas określony albo - gdy zachodzi konieczność - na stałe. Tak powołani szafarze mogą udzie­lać komunii św. sobie i innym, także chorym pozostającym w domu, jeżeli:

1) nie ma kapłana, diakona lub akolity,

2) nie mogą oni udzielać komunii z racji choroby, podeszłego wieku lub spełniania innej posługi duszpasterskiej,

3) li­czba wiernych przystępujących do komunii św. jest tak wielka, że sprawowanie mszy św. lub udzielanie Eucharystii trwałoby zbyt długo.

Paragraf 2 z kanonu 910 i wskazany w nim kan. 230 § 3 kodyfikują te powyższe regulacje prawne i dosyć ogólnie mówią o możliwości powoływania odpowiednich osób do udzielania komunii św. w konkretnych wypadkach, gdy zachodzi rzeczywista konieczność. Przy wyznaczaniu osób do udzielania komunii zaleca się zachować następującą kolejność: lektor, alumn seminarium duchownego, zakonnik, zakonnica, katechista, mężczyzna lub ko­bieta nie należąca do żadnej z wymienionych grup. Ordynariusz miejsca może jednak zlecać udzielanie komunii, nie zachowując wskazanej kolejności. W ka­plicach wspólnot zakonnych męskich i żeńskich funkcję udzielania komunii można, gdy zachodzi potrzeba, powierzyć przełożonym lub ich zastępcom. Uprawnienia te, uwzględniające dobro wiernych i wypadki rzeczywistej konieczności, nie zwalniają wszakże kapłanów od osobistego udzielania komu­nii św. wiernym, zwłaszcza chorym. Obowiązek i prawo udzielania chorym Eucharystii jako wiatyku mają: pro­boszcz i wikariusze parafialni, kapelani, jak również przełożony wspólnoty w kleryckich instytutach zakonnych lub stowarzyszeniach życia apostolskiego w odniesieniu do wszystkich przebywających w domu instytutu lub stowarzysze­nia (kan. 911 § 1). Kanon 530 nr 3 udzielanie wiatyku zalicza do funkcji spec­jalnie powierzonych proboszczowi, ale nie narusza to prawa i obowiązku innych osób wymienionych w kan. 911 § 1. Jeżeli zachodzi konieczność albo można domniemywać przynajmniej poz­wolenie proboszcza, kapelana lub przełożonego, wiatyku może i powinien udzielić jakikolwiek kapłan lub inny szafarz komunii św. O udzieleniu w takich okolicznościach wiatyku należy następnie powiadomić uprawnionych do tego szafarzy (kan. 911 §2). Zazwyczaj taki fakt udzielenia wiatyku powinien być zgodnie z praktyką Kościoła odnotowany. Podsumowując dzisiejszą katechezę chcę przypomnieć o tym, że kapłan zasadniczo ma prawo do sprawowania jednej mszy w ciągu dnia. Praktyka Kościoła i sama istota kapłańskiej posługi podpowiadają, że powinien to czynić codziennie. Istnieją również okoliczności kiedy kapłan może odprawiać dwu a nawet trzykrotnie w ciągu dnia. Przypomnę również, że zwyczajnym szafarzem komunii świętej jest kapłan i diakon – w poprzedniej katechezie mówiłem o szafarzu Eucharystii (czyli tym, który może sprawować Mszę świętą – i jest nim kapłan i tylko kapłan). Prawodawca poleca również ustanowienie akolitów – czyli nadzwyczajnych szafarzy komunii oraz daje możliwość ordynariuszowi miejsca żeby ustanowił jeszcze innych dodatkowych nadzwyczajnych szafarzy a w sytuacjach gdy zaistniej konieczność można wybrać odpowiednie osoby spośród obecnych do udzielania komunii świętej. Może jeszcze w ramach zadania domowego proponuje modlitwę w intencji kapłan, który udzielił nam po raz pierwszy komunii świętej.     

 &

MSZE ŚWIĘTE W NADZWYCZAJNEJ FORMIE RYTU RZYMSKIEGO

w miesiącu lutym 2015 roku. Kościół p.w. Narodzenia N. M. P – Lipnik, ul. ks. Brzóski 3

 

1 luty (niedziela) – godz. 15:15 – Niedziela Siedemdziesiątnicy, kl. 2

2 luty (poniedziałek) – godz. 19:30 – Oczyszczenia N.M.P, kl. 2; liturgia rozpocznie się obrzędem poświęcenia świec oraz procesją; o godz. 19:00 – Godzinki ku czci Najświętszej Maryi Panny

3 luty (wtorek) – godz. 19:15 – św. Błażeja Biskupa i Męczennika; po liturgii obrzęd błogosławieństwa gardła

8 luty (niedziela) – godz. 15:15 – Niedziela Sześćdziesiątnicy, kl. 2

11 luty (środa) – godz. 19:30 – Objawienia N. M. P. w Lourdes; o godz. 19:00 Godzinki ku czci Najświętszej Maryi Panny, kl. 3

14 luty (sobota) – godz. 11:00 – św. Walentego Kapłana i Męczennika, odpust parafialny

15 luty (niedziela) – godz. 15:15 – Niedziela Pięćdziesiątnicy, kl. 2

18 luty (środa) – godz. 19:30 – Środa Popielcowa, kl. 1; liturgię rozpocznie obrzęd posypania głów popiołem

22 luty (niedziela) – godz. 15:15 – I Niedziela Wielkiego Postu, kl. 1

25 luty (środa) – godz. 19:15 – Środa Suchych Dni Wielkiego Postu, kl. 2

27 luty (piątek) – godz. 15:00 – Piątek Suchych Dni Wielkiego Postu, kl. 2

28 luty (sobota) – godz. 11:00 – Sobota Suchych Dni Wielkiego Postu, kl. 

kl. – klasa, oznacza rangę święta przed Mszą Święta o godz. 15.15 odmawiana jest Koronka do Bożego Miłosierdzia (o godz. 15.00).