Ogloszenia Ogloszenia Ogloszenia Ogloszenia Ogloszenia
Telefony

Gazetka parafialna:

drukuj

„Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię”

Nowy rok duszpasterski 2014/2015

str1.jpg - 450x350

30 listopada

I Niedziela Adwentu

Roraty

Od poniedziałku do piątku godz. 18.00

Sobota – godz. 7.00

&

ADWENT

(z łac. adventus - przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli po sobocie XXXIV tygodnia Okresu Zwykłego, a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele przed 25 grudnia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

Adwent składa się z dwóch odrębnych okresów:

1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);

2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.

Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części jest czytanie księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za wyczekiwanym Mesjaszem.

„Adwent ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania” (Ogólne normy roku liturgicznego i kalendarza. 1969 r.).

W czasie całego Adwentu, poza niedzielami i uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia), odprawiane są Roraty. Ta bardzo dawna tradycja jest nadal w Polsce kultywowana. Roraty to Msze ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiane wczesnym rankiem. Ich nazwa pochodzi od łacińskich słów pieśni często śpiewanej na ich początku - Rorate caeli desuper (Spuśćcie rosę, niebiosa). W czasie Rorat przy ołtarzu znajduje się dodatkowa, ozdobna świeca - symbolizuje ona obecność Maryi. Eucharystia rozpoczyna się przy zgaszonych światłach; zapalają się one dopiero podczas uroczystego hymnu "Chwała na wysokości Bogu". Jest to jeden z nielicznych przypadków w roku liturgicznym, kiedy hymn ten śpiewa się każdego dnia (chociaż wyłącznie podczas Rorat).

Na podstawie: brewiarz.pl

&

MINISTRANCI

Ks. Krzysztof

Kiedy Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą do Niego, rzekł do Filipa: «Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili?» A mówił to wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. Odpowiedział Mu Filip: «Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać». Jeden z uczniów Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: «Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?» Jezus zatem rzekł: «Każcie ludziom usiąść!» A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy. Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: «Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło». Zebrali więc, i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, które zostały po spożywających, napełnili dwanaście koszów. A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczynił Jezus, mówili: «Ten prawdziwie jest prorokiem, który miał przyjść na świat» (J 6, 5 – 15). Często powyższy fragment Janowej Ewangelii, jest używany jako jeden z przykładów teologicznego uzasadnienia służby młodych mężczyzn przy ołtarzu. Tradycja bowiem, w tym młodym chłopcu widzi zapowiedź ministrantów, przynoszących do ołtarza dary ofiarne, które podczas Mszy Świętej kapłan (stający przy ołtarzu w osobie Jezusa Chrystusa – in persona Christi) przemieni w prawdziwe Ciało i Krew Jezusa Chrystusa. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa Mszę Świętą sprawował biskup, dlatego posługę przy ołtarzu pełnili diakoni. Diakoni zajmowali się oni nie tylko pomocą przy Eucharystii, ale jednym z ich głównych zadań była troska o stoły najbiedniejszych członków Kościoła [Gdy liczba uczniów wzrastała, zaczęli helleniści szemrać przeciwko Hebrajczykom, że przy codziennym rozdawaniu jałmużny zaniedbywano ich wdowy. «Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali słowo Boże, a obsługiwali stoły» – powiedziało Dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów. «Upatrzcież zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości! Im zlecimy to zadanie. My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa» (Dz 6, 1 – 4)]. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa ukształtował się także osobny urząd lektora. Do jego wypełniania wybierano chłopców, którym stawiano bardzo wysokie wymagania moralne. Święty Cyprian, biskup i męczennik z Kartaginy, w jednym ze swoich listów opowiada o jednym z takich lektorów – Aureliuszu. Aureliusz miał odważnie bronić wiary i wiele wycierpieć z jej powodu. Cyprian pisze: Niech rozpocznie posługę lektora. Jego głos, którym wyznawał Boga w tak trudnych okolicznościach, zasłużył na to, by zabrzmiał przy uroczystym czytaniu słowa Bożego. W czasach późniejszych publiczna lektura Słowa Bożego została zarezerwowana wyłącznie młodzieńcom przygotowującym się do kapłaństwa. Innym zadaniem młodych chłopców było roznoszenie Komunii Świętej więźniom. Za cesarza Decjusza (249 – 251) nastąpiły jedne z najkrwawszych prześladowań chrześcijan. Więzienia zapełniły się chrześcijanami. Ograniczono też możliwości widywania się z uwięzionymi. Wskutek tego, umacnianie uwięzionych chrześcijan Komunią Świętą przed ich męczeńską śmiercią stało się niemożliwe. Każdy kapłan, diakon czy dorosły chrześcijanin, gdyby poszedł do więzienia z Komunią Świętą, narażał się na rozpoznanie i areszt, nie osiągnąwszy nawet celu. W tej sytuacji Tarsycjusz, chłopiec prawdopodobnie około dziesięcioletni, okazał gotowość chodzenia do więzienia z Najświętszym Sakramentem, sądząc, że z powodu młodego wieku uda mu się niepostrzeżenie dotrzeć do braci i sióstr skazanych na śmierć męczeńską. Zapewne robił to wiele razy. Pewnego dnia, gdy szedł z Najświętszym Sakramentem ukrytym na piersiach, rówieśnicy zaczęli zachęcać go, aby przyłączył się do wspólnej zabawy. On jednak zaczął przed nimi uciekać. Kiedy spostrzegli, że coś przyciska do piersi, zaczęli go gonić, aby sprawdzić, co to takiego. Broniącego się powalili na ziemię, kopali i obrzucali kamieniami. Chłopiec zmarł na skutek zadanych mu ran. Święty Tarsycjusz stał się pierwszym z niebieskich orędowników Służby Liturgicznej, do pozostałych zalicza się zazwyczaj świętych: Dominika Savio, Jana Berchmansa i Stanisława Kostkę. Po Soborowej odnowie kalendarza liturgicznego, wspomnienie świętego Tarsycjusza, przeniesiono z 15 sierpnia na 21 listopada. Stąd właśnie w Polsce przyjął się zwyczaj, by w niedzielę poprzedzającą ten dzień lub następującą po nim, uroczyście dołączać młodych chłopców do szeregów Liturgicznej Służby Ołtarza. Do grona ministrantów naszej parafii, po trzymiesięcznym przygotowaniu, w niedzielę 23 listopada, dołączyli: Bartłomiej Mietła, Kamil Szałaśny, Mateusz Byrdy, Mateusz Pławecki i Marcin Dutka. W ciągu minionych miesięcy, dwaj ministranci (Piotr Muraczewski i Jerzy Legut) odbyli również dekanalny kurs na Ministranta Słowa Bożego i zostali dołączeni do grupy lektorów naszej parafii. Całej Służbie Liturgicznej życzymy wytrwałości, opieki świętych patronów, radości z  pełnionej Służby Bożej i obfitości Bożych łask. Informujemy również, że w niedzielę 7 grudnia o godzinie 18.00 zostanie odprawiona Msza Święta w intencji całej Służby Liturgicznej oraz członków ich rodzin. Serdecznie zapraszamy wszystkich parafian, a zwłaszcza rodziców, do włączenia się w modlitwę za naszych ministrantów i lektorów. Po Mszy Świętej odbędzie się spotkanie dla ministrantów, lektorów i ich rodziców w Domu Caritas przy ulicy Polnej.

m1.jpg - 600x450m2.jpg - 600x450

&

WILNO NAS OCZAROWAŁO!

Renata Zuber Prezes P-SKS „BESKIDY” (Hałcnów)

28 października  trzy drużyny siatkarskie z  Parafialno-Szkolnego Klubu Sportowego  „Beskidy”, z Parafialnego Klubu Sportowego Lipnik,  z Gimnazjum im. Jana Pawła II w Kozach  oraz przedstawiciele Gimnazjum  nr 4 w Bielsku–Białej wyruszyły w podróż  do Wilna, a właściwie do miejscowości Awiżenia  na Międzynarodowy Turniej Piłki Siatkowej  o Puchar Gimnazjum. Po krótkiej modlitwie o szczęśliwą podróż  pod przewodnictwem ks. Adama  Bieńka autokar  wyjechał spod kościoła  w Hałcnowie.  Przed nami było prawie 12 godz. jazdy.  Kierowcy  autokaru  to zgrany duet i pewną ręka prowadzili pojazd. Po drodze można było obserwować  nasze uśpione miasta i podświetlone, charakterystyczne dla każdej miejscowości, budynki. Podróż przebiegała  bez zakłóceń.  Tylko w Wilnie zawiodła nawigacja, z powodu utraty  kontaktu z satelitami. Dosyć szybko w centrum dowodzenia  przejęto inicjatywę, mapa pomogła odnaleźć właściwą  drogę i już za chwilę wjechaliśmy  na parking przed szkołą. Tam oczekiwali już nas gospodarze, na czele z Panią Dyrektor Walerią Orszewską i Panem Waldemarem  Szumskim, wspaniałym  człowiekiem, charyzmatycznym nauczycielem i trenerem  drużyny dziewcząt  w miejscowym Gimnazjum. Wprost  z autokaru udaliśmy się na ceremonię otwarcia turnieju.  Mnie, który uczestniczyłem w takim wyjeździe po raz pierwszy,  już na samym początku urzekła niesamowita  gościnność  wszystkich opiekujących się nami, przygotowujących posiłki,  a która towarzyszyła nam aż do momentu wyjazdu. Ceremonia otwarcia była bardzo podniosła. Po powitaniu i prezentacji drużyn odśpiewano hymny państwowe Polski i Litwy. Drużyny rozpoczęły  dwudniowe rozgrywki  w piłce siatkowej. W czasie rozgrywek sportowych gospodarze już nie byli tak gościnni i polskim drużynom postawiono wysokie wymagania. Dla grupy uczniów z Gimnazjum nr 4 w Bielsku-Białej, która towarzyszyła  sportowcom,  przygotowano odrębny plan pobytu. Po posiłku i krótkim odpoczynku  pojechaliśmy do Wilna na starówkę i rozpoczęliśmy zwiedzanie tego wielokulturowego miasta bardzo ważnego dla Litwinów, a przez historię związanego również z dziejami Polski.  Pani  Basia - przewodnik, nauczycielka gimnazjum w Awiżeniach, pokierowała naszymi  krokami do miejsca, gdzie narodził się kult Bożego Miłosierdzia. Był to dom, w którym mieszkał błogosławiony ks. Michał Sopoćko i artysta malarz prof. Eugeniusz Kazimirowski, któremu zlecił namalowanie pierwszego obrazu Jezusa Miłosiernego wg wskazówek siostry Faustyny.  Z tym budynkiem kontrastował kościół zamieniony na więzienie, który pełnił tą funkcję do 2008 r. a obecnie popadający w ruinę. Następnie zwiedziliśmy dom, w którym siostra Faustyna mieszkała i gdzie miała objawienia. Idąc ulica Tramwajową, zauważyłem bardzo pomysłową  i osobliwą bibliotekę, której fotografię zamieszczam. Następnie udaliśmy się na teren Uniwersytetu Wileńskiego. Zwiedzając  budynki i dziedzińce  uniwersytetu,  cały czas towarzyszył mi dreszczyk emocji, gdyż w tych murach  wykładało tak  liczne grono znanych i wybitnych postaci jak Piotr Skarga, Jakub Wujek i Jan Śniadecki. A wiedzę z wileńskiej uczelni czerpali m.in.: Jędrzej Śniadecki, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Ignacy Kraszewski, Wincenty Pol oraz Melchior Wańkowicz. W latach 1840–1858 główną postacią wileńskiego życia muzycznego był Stanisław Moniuszko – kompozytor, pedagog oraz organista w kościele uniwersyteckim  św. Janów. Późnym wieczorem dotarliśmy do miejsca naszego pobytu, gdzie czekali na nas sportowcy, aby podzielić się wrażeniami ze sportowej rywalizacji. Po zakończeniu rozgrywek wszyscy sportowcy uczestniczący w zawodach mieli  w auli gimnazjum  dyskotekę. Jednak rywalizacja sportowa i męcząca podróż w końcu dały o sobie znać. O godz. 23.00 dyskoteka się zakończyła i udaliśmy się na nocny  odpoczynek. W drugim dniu było zaplanowane zwiedzanie Wilna dla  wszystkich, którzy przyjechali z Polski. Zaczęło się bardzo nietypowo: poranny rozruch,  wyjazd do centrum handlowego  Akropolis - a tu niespodzianka - w samym centrum znajduje się pełnowymiarowe lodowisko. Większość osób szybko zamieniła  buty na łyżwy i dalej na lodową taflę.  Było na co popatrzeć!  W naszej ekipie dominował  styl, który można określić jako:  „lód za śliski, banda okalająca lodowisko to najlepszy przyjaciel”.  Godzina szybko minęła i w doskonałych humorach  pilotowani przez Pana Waldemara udaliśmy się na mszę św. do Kaplicy Matki Boskiej Miłosiernej  w Ostrej Bramie. W tym miejscu doświadczyłem największych emocji. Miejsce cudownego obrazu, modlitwa i to spojrzenie wieków na nas - grupę Polaków  z młodzieżą. Emocje trudne do opisania więc tu postawię trzy kropki ...... i zapraszam wszystkich w to miejsce, które emanuje duchowym uniesieniem.  Mszę św. celebrował  ks. Adam Bieniek. Po mszy udaliśmy się na spacer po Wilnie pod kierunkiem naszej przewodniczki Pani Basi.  A Wilno obdarowało nas piękną słoneczną pogodą i odkrywało swoje piękne zaułki, wspaniałe  kościoły, kamienice, odbudowany zamek.  Co chwilę w naszej wędrówce odkrywaliśmy związki Wilna z Rzeczypospolitą i jej obywatelami, którzy byli gospodarzami miasta przez wieki, gdy historia obojga  narodów  była wpisana  w jedną państwowość. Następnie udaliśmy się na Stare Miasto na ul. Bernardyńską do  Muzeum Adama Mickiewicza, gdzie od Wielkanocy do czerwca 1822 r. żył nasz największy poeta. W tym mieszkaniu Mickiewicz pracował  nad I tomem “Ballad i romansów” oraz II i IV częścią “Dziadów”. Tu też została napisana “Grażyna”. Muzeum pełni rolę edukacyjną, propaguje i zachęca do myślenia o literaturze. W czterech salach mieszczą się trzy stałe ekspozycje: – “Adam Mickiewicz i Litwa” – “Filomaci i Adam Mickiewicz” – “Kobiety w życiu Adama Mickiewicza”. W muzeum można również zobaczyć przekłady „Pana Tadeusza” na 32 języki w tym japoński, wietnamski, koreański i hebrajski. Ostanie  akcenty niedzielnego zwiedzania to Góra Trzech Krzyży. O zachodzie słońca oglądaliśmy panoramę starego grodu i podziwiali urok miasta, w  którym nad dachami górują wieże kościelne, od wysokich, strzelistych  po przypominające książęcy czepiec.  Ostatnim akordem była wizyta  na Cmentarzu na Rossie, nekropolii wileńskiej - w kwaterze wojskowej, gdzie w grobie matki zostało pochowane serce Marszałka Józefa Piłsudskiego oraz spoczywają jego żołnierze. Po złożeniu  kwiatów, zapaleniu zniczy na grobie Marszałka i odmówieniu modlitwy za zmarłych oraz o pokój na świecie udaliśmy się do miejsca naszego  zakwaterowania. Poniedziałek był ostatnim dniem naszego pobytu w Awiżeniach. Od rana sportowcy  przystąpili do rozgrywania meczy rewanżowych. Największą niespodzianką  było przybycie taty Pana Waldemara - Pana Franciszka Szumskiego. Ten dzisiaj już emerytowany nauczyciel  to chodząca historia ostatniego półwiecza walki o zachowanie polskości  na ziemi litewskiej.  Rozmawiałem z nim o Polakach mieszkających na Litwie, ich życiu codziennym, problemach ale i radościach. W pewnym momencie rozmowa zeszła na temat  naszych rodaków mieszkających w Kazachstanie.  Po kilku zdaniach zobaczyłem łzy w oczach tego uroczego starszego Pana. Powiedział,  że był Kazachstanie  9 miesięcy. Widząc jego wzruszenie, nie kontynuowałem rozmowy i przeszliśmy  na salę gimnastyczną, gdzie był rozgrywany mecz pomiędzy  drużyną z Kowna a reprezentacją szkoły sportowej z Wilna.  Oglądając mecz, wciąż byłem pod wrażeniem tych kilku słów o Kazachstanie i przeżyciach mego interlokutora, które  po tylu latach  wciąż są w nim żywe. Turniej dobiegł końca i nastąpiło uroczyste zakończenie i wręczenie pucharów i medali. Nas jeszcze czekał jeden akcent - zwiedzanie w drodze powrotnej  uroczego miasteczka Troki. Pierwsza stolica Litwy to malutkie  miasteczko z dwoma zamkami, pierwszy leży na półwyspie,  a drugi na największej wyspie jeziora - Galwie.  Oświetlone światłami w wieczornym  zmroku wyłoniło się jakby z wody. Widok ten wywołał wśród zwiedzających zachwyt. W centrum małego miasteczka znajduje się kościół Nawiedzenia NMP - w ołtarzu głównym obraz Matki Boskiej Trockiej. W 1718, w rok po koronacji Matki Bożej Częstochowskiej, na mocy aktu papieża Klemensa XI biskup wileński Konstanty Kazimierz Brzostowski dokonał koronacji obrazu. Był to drugi wizerunek Matki Bożej koronowany papieskim koronami na ziemiach Rzeczypospolitej. Przed trockim obrazem Matki Bożej modlili się: Stefan Czarniecki, król Jan Kazimierz, król Jan III Sobieski. Troki mają jeszcze jedną osobliwość - to mieszkańcy, a właściwie mniejszość - tajemniczy lud Karaimów. Pod koniec XIV wieku Wielki Książę Litewski Witold przywiózł kilkaset rodzin karaimskich z Krymu.  Niezwykle uzdolnieni wojskowo, sumienni i wierni słudzy osiedlili się między dwoma zamkami Wielkiego Księcia i stanowili jego przyboczną gwardię. Zachwyceni gościnnością  i serdecznością,  żegnani przez przewodników, Panią Basię i Pana Waldemara, wyruszyliśmy w drogę, zabierając ze sobą mnóstwo wrażeń z pobytu na wileńskiej ziemi  i mocne postanowienie ponownego przyjazdu.Bogdan Gacek - Gimnazjum nr 4 Lipnik.

&

WYNIKI Międzynarodowego Turnieju Piłki Siatkowej

CHŁOPCY

1.Gimnazjum 1000-lecia z Solecznik I

2.P-SKS ,,Beskidy" Bielsko-Biala

3.Gimnajum 1000-lecia z Solecznik II

4.Gimnazjum w Awiženiach.

DZIEWCZĘTA

1 SM „Tauras” Wilno

2. PKS Lipnik

3. Kowno – Szkoła Sportowa

4. Gimnazjum w Awiżeniach

5. LKS Kozy Gimnazjum Jana Pawła II

Drużyna PKS Lipnik

Trener: Dariusz Reczko

Aneta Barcicka

Oliwia Gruchlik

Paulina Gruszlik

Gabiela Krawczyk

Anna Olma

Agnieszka Reczko

Marta Surdy

Natalia Wawok

s1.JPG - 797x448m2.jpg - 600x450s3.jpg - 797x448s4.jpg - 797x448

&

Z kroniki Parafii  Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lipniku

Image2.jpg - 332x209

 

Zachowana oryginalna pisownia. W miejscach trudny do rozszyfrowania wstawiono (…)

1913

Pani Marya Czandernowa z Lipnika sprawiła czerwoną chorągiew sukienną z obrazem Serca P.J.i Wniebowzięcia N.P.M. za 500 k. Sukiennicy lipniccy sprawili zielony sztandar sukienny z obrazem św. Józefa za 530k.

&

Kącik Małego Parafianina

Roman Agnus

DLACZEGO...!

Już wkrótce święta Bożego Narodzenia, lecz zanim powitamy Dziecię przed nami okres Adwentu. I tu pytanie na dziś: DLACZEGO na Adwent mówimy...ADWENT !? Słowo adwent pochodzi od łacińskiego "adventus" i oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan oznacza  radosny czas przygotowania na przyjście Pana, a więc przygotowanie do Bożego  Narodzenia, gdy wspomina się pierwsze przyjście Syna Bożego na ziemię  i oznacza radosne oczekiwanie na ponowne Jego przyjścia na ziemię. Warto pamiętać, że Adwent rozpoczyna kolejny rok liturgiczny i obejmuje 4 kolejne tygodnie począwszy od pierwszej niedzieli po uroczystości Chrystusa Króla, do pierwszych nieszporów Bożego Narodzenia. Niech ten adwent i cały rok będą czasem owocnego poszukiwania Chrystusa w liturgii, w modlitwie, w słowie Bożym, w sakramentach, w życiu codziennym i w drugim człowieku. Nie lękaj się Chrystusa, nie lękajmy się otworzyć mu drzwi naszych serc.

image1 - 579x147Image2.jpg - 363x445

Aby dowiedzieć się, co opisuje Księga Wyjścia 14, 15-31, musisz przejść przez labirynt!

W linijkach na dole wpisz kolejno napotkane literki.

Rozwiązania z podanym imieniem i nazwiskiem można składać w zakrystii lub do koszyczka wystawionego przed ołtarzem 7 grudnia, kiedy to po mszy świętej o 11.00 rozlosujemy nagrody. Zapraszamy WARTO!

&

POWOŁANI DO ŚWIĘTOŚCI (18)

Katecheza dla dorosłych

Ks. Adam

Kontynuujemy tematykę dotyczącą sakramentu eucharystii. Dziś przede wszystkim zajmę się osobą szafarza eucharystii. Pierwsze istotne stwierdzenie w tej materii zawiera kanon 900 § 1 Kan. 900 - § 1. Szafarzem, który może sprawować w osobie Chrystusa sakrament Eucharystii, jest tylko kapłan ważnie wyświęcony. Tak więc szafarzem, który może sprawować sakrament Eucharystii w zastępstwie czy w imieniu Chrystusa jest tylko kapłan ważnie wyświęcony. Władza te udzielana jest na mocy święceń prezbiteratu. Samo zaś sprawowanie Eucharystii należy do istoty posługi kapłańskiej. Naukę o wyłącznym uprawnieniu kapłanów do sprawowania ofiary eucha­rystycznej Kościół niezmiennie wyznawał i wielokrotnie potwierdzał, m.in. na Soborze Laterańskim IV (1215 r.) i na Soborze Trydenckim (1545-1563). Ostatni sobór również tę naukę zdecydowanie podtrzymał. Dlatego tez może przytoczę kilka ważniejszych cytatów z dokumentów soborowych.  Konstytucja dogmatyczna o Kościele "LUMEN GENTIUM" „rzeczą kapłana jest budować Ciało Mistyczne przez ofiarę eucharystyczną” KK 17, Kapłani „Swój zaś święty urząd sprawują przede wszystkim w kulcie czy uczcie eucharystycznej, w której działając w zastępstwie (in persona) Chrystusa i głosząc Jego tajemnice, łączą modlitwy wiernych z ofiarą Tego, który jest ich Głową, i uobecniają we Mszy świętej aż do przyjścia Pańskiego (por. 1 Kor 11,26) jedyną ofiarę świętą Nowego Testamentu mianowicie Chrystusa, ofiarującego się raz jeden Ojcu na ofiarę niepokalaną (por. Hbr 9,11-28), oraz przydzielają owoce tej ofiary.” KK 28 Obszerna nauka na ten temat została również zawarta w punkcie 2 Dekretu o posłudze i życiu kapłanów DK2. Mówiąc o tym, że jedynym szafarzem Eucharystii jest prezbiter należy zaznaczyć, że prawodawca określił również sankcję karną dla tych, którzy usiłowaliby bez święceń sprawować ofiarę eucharystyczną – taka osoba podlega karze interdyktu lub - jeśli jest duchownym - suspensy, wiążącej mocą samego prawa (kan. 1378 § 2 nr 1). Dalej kanon 900 KPK w § 2 porusza sprawę godziwego sprawowania Eucharystii przez kapłana Kan. 900 § 2 Godziwie sprawuje Eucharystię kapłan, któremu prawo kanoniczne tego nie zabrania, zachowując przepisy, które następują. Kapłan może sprawować Eucharystię jeśli prawo tego mu nie zabrania i jeśli zachowuje przepisy dotyczące jej sprawowania. Prawo ko­deksowe zabrania sprawować Eucharystię kapłanom znajdującym się w cenzu­rze, tj. w ekskomunice, interdykcie lub suspensie zabraniającej wykonywania aktów władzy święceń. O tym możemy przeczytać w kanonach 1331-1333 KPK. Również kapłan nie znany rektorowi kościoła powinien być przez niego dopuszczony do sprawowania Eucharystii, jeśli przedstawi polecające pismo własnego ordynariusza lub przełożonego, wystawione w ciągu ostatniego roku, albo jeśli mimo braku takiego pisma można roztropnie uważać, że nie jest zwią­zany jakąś przeszkodą wzbraniającą odprawiania (kan. 903). Prawodawca podkreśla, że kapłan może odprawiać mszę św. za kogokolwiek, zarówno spośród ży­wych, jak i zmarłych (kan. 901). Określenie, za kogo faktycznie ma być odpra­wiana msza św., należy do kapłana, który ją sprawuje. Można sprawować mszę św. - nawet publicznie - także za niekatolików, jeśli o to proszą członkowie rodziny lub bliscy zmarłego i nie zachodzi według oceny ordynariusza obawa zgorszenia. Nie wolno jednak wymieniać imienia zmarłego niekatolika w mo­dlitwie eucharystycznej. Kolejne ważne regulacje zawiera kanon 906, jak już wspominałem w poprzedniej katechezie kapłan nie powinien sprawować ofiary Eucharystycznej bez udziału przynajmniej jednego wiernego, chyba że istnieje słuszna i rozumna przyczyna. Ten przepis nawiązuje do społecznego charakteru mszy świętej. Wspomniana słuszna i rozumna przyczyna, która uprawniałaby do sprawowania Mszy św. bez udziału wiernych zachodziłaby np. gdyby kapłan musiał w tym dniu zrezygnować z odprawiania lub odłożyć je na czas późniejszy co łączyłoby się z dużą niedogodnością. Należy tutaj jednak podkreślić, że każda msza święta nawet odprawiana prywatnie i bez czynnego udziału w niej wiernych ma charakter publiczny i społeczny – jest to nauczanie Kościoła, wyrażone chociażby w konstytucji o Liturgii Soboru Watykańskiego II: „Czynności liturgiczne nie są czynnościami prywatnymi, lecz kultem Kościoła, będącego "sakramentem jedności", a Kościół to lud święty, zjednoczony i zorganizowany pod zwierzchnictwem biskupów. Dlatego czynności liturgiczne należą do całego Ciała Kościoła, uwidoczniają je i na nie oddziałują. Poszczególnych natomiast jego członków dosięgają w różny sposób, zależnie od stopnia święceń, urzędów i czynnego udziału”. Kolejny kanon – kan. 907 ustala, że: W sprawowaniu Eucharystii diakonom i świeckim nie wolno wypowiadać modlitw, zwłaszcza modlitwy eucharystycznej, lub wykonywać czynności, które są właściwe kapłanowi odprawiającemu. Rozporządzenie to jest zrozumiałe ponieważ podkreśla ono rolę szafarza Eucharystii o chroni przed zatarciem roli jaką może realizować podczas sprawowania Eucharystii tylko prezbiter. Prawodawca nakazuje również, aby kapłan przygotował się należycie do sprawowania ofiary Eucharystycznej przez modlitwę, a po jej zakończeniu powinien złożyć Bogu dziękczynienie. Specyficzną formą przygotowania do Eucharystii, a właściwie do przyjęcia podczas niej komunii świętej jest post eucharystyczny – do jego zachowania zobowiązany jest również kapłan. Powinien powstrzymać się, jak i każdy wierny przystępujący do komunii, na godzinę przed przyjęciem Eucharystii od spożywania jakichkolwiek pokarmów i napojów, za wyjątkiem wody i lekarstw. Jednak gdy kapłan tego samego dnia sprawuje dwa lub trzy razy Najświętszą Eucharystię, może przed drugim lub trzecim sprawowaniem coś spożyć, chociażby nie zachodziła przerwa jednej godziny przed komunią świętą. Przejdźmy teraz do kolejnego zagadnienia jakie reguluje kodeks – mianowicie do koncelebry Eucharystii. Kodeks z 1917 r., zgodnie z ustalonym od dawna w Kościele łacińskim zwy­czajem indywidualnego odprawiania mszy św. przez poszczególnych kapła­nów, zabraniał koncelebrowania, czyli sprawowania Eucharystii wspólnie przez dwóch lub wielu kapłanów, z wyjątkiem mszy święceń prezbiteratu i konsekracji biskupiej (kan. 803). Eucharystię koncelebrowali wówczas tylko biskup udzielający święceń oraz wyświęceni podczas jej sprawowania prezbite­rzy lub konsekrowani biskupi. Stanowisko Kościoła w sprawie koncelebry uległo zmianie na Soborze Watykańskim II. W Konstytucji o liturgii świętej, nawiązując do pierwotnej prak­tyki Kościoła na Wschodzie i na Zachodzie, sobór zezwolił na koncelebrę uwy­datniającą należycie jedność kapłaństwa. Szczególnymi okazjami do koncelebry w myśl postanowień soborowych są: 1) msza krzyżma i mszy wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek, 2) msza odprawianej w czasie soboru, zebrań bi­skupich i synodów, 3) mszy, w czasie której odbywa się benedykcja opata. Ponadto sobór upoważnił ordynariuszy do udzielania zezwolenia na kon­celebrę: 1) mszy konwentualnej i mszy głównej w kościołach, w których dobro wiernych nie wymaga od kapłanów indywidualnego odprawiania, 2) mszy odprawianej w czasie jakichkolwiek zebrań kapłanów diecezjalnych i zakonnych (KL 57). Późniejsze dokumenty Stolicy Apostolskiej zachęcają, aby - jeśli indywi­dualnego odprawiania mszy św. nie wymaga pożytek wiernych - kapłani spra­wowali Eucharystię w koncelebrze, pozostawiając jednak poszczególnym ka­płanom możność indywidualnego odprawiania mszy św. Dokumenty te podają też bliższe okoliczności, w których jest zalecana koncelebra, między innymi w kościołach semina­riów duchownych, kolegiów, zakonów i stowarzyszeń kleryckich. Kompeten­tnych przełożonych zaś zobowiązują, aby ułatwiali koncelebrę Eucharystii, a nawet do niej zachęcali, jeżeli czego innego nie wymaga potrzeba duszpasters­ka lub inna przyczyna. Aby zaradzić potrzebom duszpasterskim, a jednocześnie umożliwić udział w koncelebrze, zezwala się też kapłanom na dwukrotne odprawianie mszy św. w pewne dni (np. w Wielki Czwartek) lub z pewnych okazji, jak synody, wizy­tacje pasterskie, zebrania kapłanów z biskupem lub przełożonym zakon­nym153. Uwzględniając te normy oraz doświadczenie nabyte w czasie ich stosowa­nia obecny kodeks udziela kapłanom ogólnego zezwolenia na koncelebrowa­nie Eucharystii, jeśli czego innego nie domaga się lub nie zaleca pożytek wier­nych. Pozostawia wszakże nadal każdemu kapłanowi możliwość indywidualne­go sprawowania Eucharystii, byleby nie odbywało się to w czasie koncelebry sprawowanej w tym samym kościele lub kaplicy (kan. 902). Na koniec jeszcze jedno ważne prawo dotyczące koncelebry - kapłanom katolickim nie wolno koncelebrować Eucharystii z kapłanami lub szafarzami Kościołów czy wspólnot kościelnych nie mających pełnej jedno­ści z Kościołem katolickim (kan. 908). Podsumowując przypomnę, że jedynym i właściwym szafarzem Eucharystii może być tylko ważnie wyświęcony prezbiter, powinien on sprawować Eucharystię o ile jest to możliwe zawsze z udziałem wiernych. Istnieje możliwość sprawowania liturgii Eucharystycznej zarówno indywidualnie jak i w koncelebrze. Kodeks tę sprawę reguluje bardzo ogólnie. Szczegółowiej mówią o niej inne wcześniejsze dokumenty – między innymi Konstytucja o Liturgii Soboru Watykańskiego II Zapraszam do lektury kolejny odcinków katechezy dla dorosłych.

&

MSZE ŚWIĘTE W NADZWYCZAJNEJ FORMIE RYTU RZYMSKIEGO

Grudzień Roku Pańskiego 2014 roku.

Kościół p. w. Narodzenia NMP, Lipnik, ul. ks. Brzóski 3

7 grudnia (niedziela) – godz. 15:15 – II Niedziela Adwentu, kl. 1

8 września (poniedziałek) – godz. 19:30 – Niepokalanego Poczęcia NMP, kl. 1; godz. 19:00 – Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP

13 grudnia (sobota) – godz. 16:30 – św. Łucji, kl. 3

14 grudnia (niedziela) – godz. 15:15 – III Niedziela Adwentu „Gaudete”, kl. 1

17 grudnia (środa) – godz. 19:15 – Środa Suchych Dni Adwentu, kl. 2, 19:00 - Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP

19 grudnia (piątek) – godz. 16:30 – Piątek Suchych Dni Adwentu, kl. 2

20 grudnia (sobota) – godz. 11:00 - Sobotnia Suchych Dni Adwentu, kl. 2

21 grudnia (niedziela) – godz. 15:15 – IV Niedziela Adwentu, kl. 2

24 grudnia (środa) – godz. 6:00 – Wigilia Bożego Narodzenia, kl. 1

25 grudnia (czwartek) – godz. 12:15 – Uroczystość Narodzenia Pańskiego, kl. 1

26 grudnia (piątek) – godz. 15:15 – św. Szczepana Męczennika, kl. 2

27 grudnia (sobota) – godz. 9:00 – św. Jana Apostoła i Ewangelisty, po liturgii poświęcenie wina

28 grudnia (niedziela) – godz. 15:15 – Niedziela w Oktawie Bożego Narodzenia, kl. 2; po liturgii błogosławieństwo dzieci

31 grudnia (środa) – godz. 8:00 – VII dzień w Oktawie Bożego Narodzenia, wspomnienie św. Sylwestra Papieża i Wyznawcy

kl. – klasa, oznacza rangę święta

przed Mszą Święta o godz. 15.15 odmawiana jest Koronka do Bożego Miłosierdzia (o godz. 15.00)

&

NASZA PARAFIA – miesięcznik parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Walentego w Bielsku-Białej Lipniku

Redakcja: Ks. Adam – email: ks.adam.bieniek@gmail.com

Ks. Krzysztof – email: wwwilczek@interia.pl

Zapraszamy do współpracy teksty można przesyłać drogą elektroniczną i tradycyjną. Zastrzegamy sobie prawo do skracania tekstów. Nie drukujemy tekstów anonimowych, autorzy mogą ukryć się pod pseudonimem ale powinni być znani redakcji.

Dochód ze sprzedaży gazetki przeznaczony jest na cele związane z duszpasterstwem

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Walentego  w Bielsku-Białej – Lipniku ul. Ks. Brzóski 3 tel. 033 814 53 88 strona www.parafialipnik.pl

konto Parafii Narodzenia NMP: 50 1020 1390 0000 6002 0018 4630

Msze święte w niedzielę: 6.30, 8.00, 9.30, 11.00, 15.15 (msza łacińska), 18.00

Msze święte w tygodniu: 7.00, 18.00

Spowiedź św. – codziennie przed każdą mszą św.

Kancelaria Parafialna czynna: wtorek, czwartek, sobota od 8.00 do 8.30

oraz środa i piątek od 16.00 do 17.30 (oprócz I piątków i świąt).

Załączniki: